Maddu’s kamer





Onze deur klemt, en je moet heel hard duwen om hem open te doen. Hier is de wc, de douche met de emmer en het raam dat op de steeg uitkijkt. Dit zijn onze schoenen, en hier is het pak van Maddu, aan het haakje op de deur van zijn kamer.

Dit is waar we wonen.

De tape over de barst in het tafelblad is schoon omdat Maddu hem elke week vervangt en eerst waren er muizen, maar die zijn er nu niet meer. Daar staat de tv. De afstandsbediening werkt, maar als het regent is het beeld niet zo goed. Witte strepen trekken dan van links naar rechts terwijl buiten, uit het raam, de strepen van boven naar beneden komen. Maddu heeft de tv wel eens op zijn kant gezet, zodat het minder pijn deed aan zijn ogen.

Op zondagen gaan we naar het park. Maddu gaat erheen om met meisjes te praten. Laatst nam hij er een mee naar huis, naar zijn kamer. Abdel en ik zaten in de keuken en eerst hoorden we ze praten, en toen hoorden we niets en moesten we heel hard lachen. We gingen naar buiten en bleven zo lang mogelijk weg. Ik wilde niet naar huis voor het meisje vertrokken was, zodat ik haar niet aan hoefde te kijken als ze uit Maddu’s kamer kwam.

Mijn werk is dit: op de markt verzamel ik lege dozen en die vouw ik klein en dan stop ik ze in een andere doos en die doos breng ik naar het einde van de straat, waar de grote container staat. Blanke vrouwen lopen voorbij met hun kinderen, en het is niet makkelijk om te zien hoe oud de kinderen zijn, maar soms denk ik dat ze even oud zijn als ik en dan kijk ik naar Abdel, die kleiner is dan ik en dan moet ik lachen. Ik weet ook niet waarom.

Abdel en ik en Maddu, we wonen nu hier en het is oké. Als Abdel zijn best doet dan krijgt hij binnenkort ook een baan op de markt. En Maddu heeft beloofd een nieuwe tv voor ons te kopen.

[Fotografie: Annemarijne Bax]